Lieve mensen, om onze reis van een 3D naar een 5D bewustzijn te kunnen maken zijn transparantie en eerlijkheid zo belangrijk. Er wordt al heel veel gedeeld over het ‘verlichte’ leven in het nieuwe 5D en hogere bewustzijn; en dat verdient ook een grote HOERA! Maar vanuit ons menselijke deel komen we nog heel wat tegen. Sommige mensen roepen dan meteen ‘Maar je bent toch alleen maar licht?!’ Dan zeg ik: even voor de duidelijkheid: Yeshua droeg echt niet van de een op de andere dag ‘zo maar’ het Christus bewustzijn. Daar zijn jaren van voorbereiding, scholing, innerlijk werk, afzondering, inwijdingen en transformaties aan vooraf gegaan…
Veel Lichtdragers, vrienden, collega-therapeuten en healers gaan op dit moment door pittige stukken heen om oude issues te kunnen afronden. Daarom voelt het goed om iets te delen over wat ik innerlijk zelf tegenkom sinds de Jaarwisseling. Na een behoorlijk intens 2025, waarin Vincent en ik zelf door allerlei lagen zijn heengegaan – mede ter voorbereiding voor ons online aanbod – voelde ik op Nieuwjaarsdag dat ik dit nieuwe jaar anders moest beginnen. Het was de hoogste tijd om pas op de plaats te gaan maken en het oude te kunnen achterlaten. ‘Dan maar’ in een niet-weten wat nu, en in een soort niemandsland te verblijven.
Ik heb voorouderlijke lijnen waarin altijd heel hard gewerkt is om te overleven en ons mannetje te staan. In de vrouwelijke lijnen was de mannelijke kant van ‘ergens volledig voor gaan’ bijzonder goed vertegenwoordigd. Maar de ontvankelijke vrouwelijke kant is in het aardse wat onderbelicht gebleven en dat duikt af en toe ook weer op als aandachtspunt …
In dit bijzondere 10-jaar (2026) gaat het allereerst om de balans in onszelf te herstellen, vóórdat er een nieuwe fase kan aanbreken. Er mag nog meer balans komen tussen vrouwelijk en mannelijk, binnen en buiten, hemels en aards. Ook dienen de innerlijke krachten van alle elementen – aarde, vuur, licht, water en ether -helder te worden en elkaar te gaan ondersteunen waar nodig!
In mijn geval betekent dat dus dat ik wat meer aandacht mag geven aan het kunnen zakken en ZIJN in de vrouwelijke pool. Ofwel de kunst van het ‘niets-doen’ beoefenen (wat eigenlijk helemaal geen ‘niets doen’ is, want innerlijk gebeurt er gigantisch veel!). Hoe begeesterd en enthousiast ik altijd ook raak door alles wat ik als ‘kanaal’ in de wereld kan brengen; het beoefenen van zelfliefde, zelfzorg en compassie met mezelf is er nog wel eens bij ingeschoten. Nou weet ik dat ik niet de enige ben. Veel Lichtdragers zijn juist nu geïncarneerd om hun steentje bij te dragen aan het ontwaken. Maar allereerst moet de innerlijke pot met het hemelse goud natuurlijk wel gevuld zijn, wil je kunnen bijdragen zonder jezelf leeg te geven. Mede daarom deel ik dit stukje van mijn persoonlijke reis.
Het nieuwe jaar 2026 is voor mij begonnen met een grote drang om naar binnen te keren; met thuis cocoonen en een zo eenvoudig mogelijk, maar ook voedend leven te creëren. Alles in mij had het nodig om zoveel mogelijk ruimte te maken voor zelfreflectie en voor ‘niets te hoeven’. Ik had (en heb) ruimte en vrijheid nodig om mezelf te kunnen ZIJN, en de verbinding te kunnen voelen met mijn hogere delen en met Lichtdragers uit andere dimensies die mij kunnen spiegelen (en juist als je daar ruimte voor gaat maken, dan is er soms geen verbinding te voelen, zelfs niet met jezelf…). Hoewel ik weet dat het allemaal bij de overgang naar een volgende laag van bewustzijn hoort; het raakte toch oude verdrietlagen in me aan waaruit soms een hartverscheurend gemis opwelde.
Twee weken geleden werd mijn aandacht onverwacht getrokken naar een voor mij cruciaal moment. Ik zag mezelf weer zitten in een eerste sessie met het medium Judith K. Moore, die mijn verbinding met de Essenen, met de heilige graal, met Yeshua en Maria Magdalena volledig in het licht zette. In 2012 was er een eerste reis naar de Rosslin Chapel in Schotland aan vooraf gegaan.; een jaar later ontmoette ik Vincent.
Drie jaar later zat ik met mijn dochter voor het eerst in zuid Frankrijk en kregen we de ene intense spirituele ervaring na de andere. Twee maanden na die reis werd mijn eerste boek geboren (‘Een Reis naar Liefde, een Spirituele Queeste in zuid Frankrijk’). Ik had mijn innerlijke ‘Thuis’ daar eindelijk weer gevoeld en mijn zielenfamilie teruggevonden! Daarna kwam mijn leven in een stroomversnelling. Vanaf 2018 bezochten Vincent en ik honderden krachtplekken, zagen we talloze vorige levens terug, konden we vele losse eindjes afronden en schreef ik een tweede boek (‘Onsterfelijke Liefde, Ontwaken in Heilige Voetsporen’).
Begin Januari van dit jaar verlangde ik weer naar dát intense gevoel van ‘Thuis-zijn’. Ik deed de teugels van het werkpaard bewust af en gaf me over aan een bijna lege agenda. Dat gaf in eerste instantie een heerlijk, opgelucht gevoel. Maar ik ontdekte hoge verwachtingen in mezelf en kwam in de bekende valkuil terecht van ‘alles goed willen doen’. Waar deed ik echt goed aan? Ik zocht en twijfelde …
Tijdens een nachtelijke ontmoeting zei Lord Adama vanuit Telos echter geruststellend tegen me: ‘You are exactly where you should be! You are on the bridge between the old and the new. The only thing you have to do now, is just to BE on the bridge. BE there, surrender, don’t act but just be a witness and let it happen’.
En zo belandde ik een paar dagen later, mezelf visualiserend op de brug, met mijn aandacht bij de leringen over de innerlijke Weg van Yeshua en Maria Magdalena, bij de pure levenswijze van de Essenen, de Katharen en bij de meer geestelijk georiënteerde Tempeliers. Dat gebeurde eigenlijk onverwacht: terwijl ik vanuit de serre naar de vogeltjes in de tuin zat te kijken.
– Tijdens de strenge vorstperiode, in begin Januari, voelde ik een impuls om de vogeltjes óók die voeding en aandacht te geven die ik zelf nodig had. Daarom hadden Vincent en ik een voederplek in de tuin gemaakt en een vogelhuisje aangeschaft. Vervolgens had ik voor mezelf een plek naast de radiator bij het raam gecreëerd om hen te observeren. Terwijl ik dit schrijf moet ik er zelf om lachen 
, want dit kan zo suffig en bejaard overkomen! Maar het voelde zó liefdevol en rustgevend om dat te doen! En ik wist ergens ook dat deze impuls een dieperliggende bedoeling had. De vogeltjes toonden me onschuld, kwetsbaarheid en een levendige saamhorigheid op een vredig plekje op aarde. Maar ze maakten me ook bewust van die onzichtbare, hogere leiding die alles beschermt en precies volgens een hoger plan laat verlopen …
, want dit kan zo suffig en bejaard overkomen! Maar het voelde zó liefdevol en rustgevend om dat te doen! En ik wist ergens ook dat deze impuls een dieperliggende bedoeling had. De vogeltjes toonden me onschuld, kwetsbaarheid en een levendige saamhorigheid op een vredig plekje op aarde. Maar ze maakten me ook bewust van die onzichtbare, hogere leiding die alles beschermt en precies volgens een hoger plan laat verlopen …En zo zag ik ineens de Katharen weer voor me, die voornamelijk gericht waren op de hogere leiding die tot hun harten sprak. Terwijl ik een artikel over hen aan het bijschaven was om hier te posten, keek ik op en… – floeps – precies op dat moment daalden er twee duiven in het gras bij het vogelhuisje. Voor de Katharen was de duif HET symbool van de aanwezigheid van de kracht van de heilige geest die ons allen bezielt. Dus voor mij viel het kwartje meteen – alsof de Lichtwereld me wilde laten weten dat ‘ze’ er wel degelijk waren en mij volgden! Dat bleef ik voelen in de dagen daarna, en ik wist dat er innerlijk wat aan zat te komen.
Gisteren was het zover. Terwijl ik weer naar buiten keek vloog iets me naar de keel, die helemaal in de kramp ging. Ik gaf eraan toe; mijn keel moest helemaal open. Golven van oud verdriet dienden zich aan en ik vroeg Vincent om samen in de afstemming te gaan. Na de eerste snikken belandde ik in een soort dode stilte … Los van elkaar kregen we eenzelfde beeld: we zagen hoe ‘ooit’ op aarde het licht is uitgegaan en er alleen een onheilspellende donkerte overbleef die totaal onbekend was.
Het gevoel van onmacht en van het ineens afgesneden zijn van de Bron diende zich ten volle aan. We konden het niet meteen plaatsen en lieten gebeuren wat er door mij heen begon te kolken. Mijn hele lijf begon te trillen, mijn kaken te klepperen en de klanken uit mijn keel kwamen uit steeds diepere lagen. Gaandeweg werd het rustiger in mij en om ons heen.
Ineens kwam St. Franciscus naar voren; hij droeg zijn bescheiden mantel. Hij was er ‘gewoon’, met een prachtige en beeldende boodschap die zoveel op de plek deed vallen. Hij is niet voor niets heilig verklaard. Zijn dure kleren – waarmee men in hoger aanzien stond – en alle materiele rijkdom heeft hij aan zijn vader teruggegeven, die hem vervolgens onterfde. Franciscus verliet huis en haard en trok zichzelf volledig terug in de stilte, om zich over te kunnen geven aan het innerlijk goddelijke Licht dat hem geroepen had. Zijn hartsverlangen was om zich t.z.t. te gaan inzetten voor de mensheid en het dierenrijk. En: hij was degene die met de vogels sprak…
Nog in tranen stond ik later weer beneden naar buiten te kijken en … wauw, twee jonge duiven daalden neer op het vogelhuisje om er vervolgens in te kruipen en er wat te eten (ik kon nog net een foto maken)… Do you get the message?
In een volgend artikel vind je de boodschap van St Franciscus. Die is nu vast voor velen een wegwijzer. Laat vooral waar zijn wat er in jou leeft, want het komt van De Weg waarop jij geleid wordt naar een volgende fase in jouw leven. 
Mieke